Perdeyi çekince gene biz bize kaldık

Gene kendimize, alıştığımız gibi, kaldık. Ayağa kalkıp aynanın karşısına geçince. Bükülen ışıklardan mıdır nedir. Tek bir şey gözüne çarptı. Çarpış o çarpış. Sendeledin, düştün.

Önündeki engel. Arkana dönmendeki engel oldu. Durduğun yerde durmana engel de olabilirdi. Hareketi mi yüceltelim bilemedik dedirten türden engeller.

Ve yılın sonuna doğru doğanlardanım ben, deyince sen. Arkasından da, içimdeki o bir türlü eskimeyen sebepsiz umudun başka bir açıklamasını bulamıyorum, demeliydin hemen.

Heyecandan hepsi.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s